Translate

Persoonlijk verhaal: mijn kleinste patiënt

Persoonlijk verhaal: 

mijn kleinste patiënt


Onze oudste zoon zou 5 weken te vroeg geboren gaan worden. We melden ons 's ochtends op de neonatologie afdeling van het ziekenhuis.

We kregen uitleg van een hele vriendelijke verpleegkundige, uitleg over de gang van zaken (de bevalling zou de volgende dag ingeleid gaan worden), uitleg over controles en onderzoeken en we kregen de kamer te zien.

In de loop van de dag kregen we een rondleiding op de neonatologie afdeling. Een ruimte vol medische apparatuur. Bijzonder was te zien hoe de symbiose tussen deze hoogwaardige technologische apparatuur aan de ene kant en de huiselijke sfeer en serene rust die er heerste aan de andere kant.

Hier hadden de verpleegkundigen een hele grote rol in, met een zachte hand en liefde volle verzorging waakten ze over een aantal couveuses.

Op een gegeven moment werden we naar een couveuse gebracht, waar we een mini baby zagen liggen, een heel klein mensje met doorzichtige vingers en tenen.

Zo ontzettend klein, teer en kwetsbaar, vol met stickers, slangen en verband. Zo zou onze zoon er waarschijnlijk ook uit zien bij de geboorte, gezien hij van dezelfde leeftijd was als dit klein patiëntje.

Het was erg indrukwekkend om te zien, alleen gelukkig was het niet nodig geweest, aangezien onze zoon veel minder klein was en meer van gewicht, dan het piepkleine babytje wat we zagen.

Hoewel ik het op dat moment niet kon voorstellen, bleek het piepkleine mensje dat we toen zagen, niet het kleinste patiëntje zijn die ik zou zien in mijn carrière.

We springen een aantal jaar verder, ik heb avond dienst als verpleegkundige op de ambulance in Antwerpen, samen met een collega ambulancier (chauffeur) zijn we verantwoordelijk voor het dringend interklinisch vervoer in Antwerpen.

Normaal gesproken houd het in dat we (ernstig) zieke patiënten van het ene ziekenhuis naar een ander ziekenhuis vervoeren.

Het is een rustige avond tot we ineens een telefoon krijgen, of we met spoed een couveuse op willen gaan halen, verdere informatie zou volgen.

We keken elkaar even vreemd aan, gezien het feit dat dit een melding is, die eigenlijk nooit voorkomt (couveuse rit) en we niet weten wat de bedoeling is.

We zijn gelijk met spoed vertrokken om de couveuse op te gaan halen, onderweg bespraken we onze verwachting dat we een (te vroeg geboren) baby op zouden moeten gaan halen bij een ziekenhuis, wat op zich al bijzonder was.

Onderweg kregen we meer informatie vanuit de meldkamer en aan de stem te horen, leek het een behoorlijk ernstige situatie te zijn, we kregen een huisadres door in Antwerpen en dat verbaasde ons nog meer, gezien het feit dat wij geen deel uitmaakte van het reguliere ambulancevervoer.

Nadat we de couveuse op hadden gehaald, reden we met sirene en zwaailichten door de nacht.


(MUG: Mobiele Urgentie Groep: Belgische spoedarts en - verpleegkundige)


Aangekomen bij het huis adres zien we nog net dat de moeder in de ambulance werd getild, en zagen we dat er twee MUG voertuigen stonden

Het bleek dat het dus om een moeilijke thuisbevalling te gaan.

Mijn collega en ik liepen zo snel mogelijk de smalle steile trap op naar boven.

Toen we boven aan kwamen, kwamen we in een kleine warme kamer terecht. De kleine kamer stond vol met medisch personeel en verspreid over de grond lagen diverse geopende spoedtassen, geopende verpakkingen en diverse medische materialen.

In het midden van de kamer stond een bed, en naast het bed zat een wat oudere vrouwelijke arts op haar knieën, voor haar lag een hele kleine baby. De baby bleek pas 23 weken oud te zijn.

Naast de arts stond de (neonatologie) verpleegkundige met een kleine zuurstof ballon klaar om de baby eventueel te kunnen ondersteunen bij de ademhaling.

(de longen van een baby ontwikkelen zich vooral in de laatste fase van de zwangerschap)

Het was een heel klein mensje, die in de palm van mijn hand zou passen. De eerste spoedarts van het ziekenhuis bleek de baby al te hebben geintubeerd en had een infuus geplaatst aan/in de navelstreng.

Iets wat, gezien de omstandigheden (midden in de nacht, in een kamerflat) en een zeer vroege geboorte (nauwelijks levensvatbaar) en het feit dat het weinig tot nooit voortkomt (gelukkig), zeer knap is.

De arts die op de knieën zat bleek een neonatoloog te zijn (arts gespecialiseerd in de vroeg geboorte), de baby was moeilijk te beademen en de baby had het erg moeilijk

De neonatoloog, de mug arts en de verpleegkundigen waren aan het overleggen wat het meest verstandige was, hier ter plaatse opnieuw proberen te intuberen of het 'er op wagen' en het in de gecontroleerde omstandigheden van het ziekenhuis te kunnen doen.

Uiteindelijk werd de keuze gemaakt om het moeilijke beademen van de baby te accepteren, en zo snel mogelijk naar de gecontroleerde omgeving te gaan van de neonatologie afdeling (waar de arts verantwoordelijk voor was).

met gemengde krachten hebben we het babytje naar beneden gedragen, vooral veel zorg gedragen dat de intubatie tube er niet uit zou komen, zo snel mogelijk hebben we de baby in de verwarmde couveuse gelegd en zijn we met spoed vertrokken naar het ziekenhuis.

Op de neonatologie afdeling aan gekomen, werden we direct professioneel opgevangen door de artsen en verpleegkundigen. Op vraag of we nog even mochten blijven kijken, werd gelukkig positief geantwoord.

Voor mezelf vond ik het juist erg belangrijk om zoveel mogelijk mee te kunnen krijgen van de herintubatie van het zo verschrikkelijk kleine mensje, omdat dit omstandigheden zijn die je normaal bijna nooit mee zult maken.

Het was heel bijzonder om te zien hoe kundig de arts was in het opnieuw plaatsen van de intubatie buis in het zo ongelofelijk kleine babytje was voor ons lag, hoe de arts het voor elkaar kreeg geen idee, maar uiteindelijk lukte het direct om de intubatie buis goed te plaatsen.



De baby werd aangesloten op de beademing, kreeg diverse medicijnen toegediend (o.a. voor de ontwikkeling van de longen) en werd verder gestabiliseerd.

Hierna zijn wij ook naar de post terug gekeerd.

Ik vond het een hele bijzondere en leerzame ervaring, jammer genoeg weet ik niet hoe het af is gelopen met de moeder en of de baby.

Hopelijk zal dit de laatste casus zijn met een ernstige zieke baby en of een extreme vroeggeboorte, maar waarschijnlijk zal het nog een keer gebeuren.

Gelukkig kan ik dan terug kijken op mijn eigen rust en overzicht die ik kon bewaren, ondanks dat ik zelf weinig tot geen handelingen heb uitgevoerd.





Geen opmerkingen