Translate

Persoonlijk verhaal: pesten op het werk - eigen ervaring

Pesten op het werk


In deze 
 schrijf ik de achtergronden van pesten op het werk, in deze blog beschrijf ik mijn eigen ervaringen hierin

Wanneer je afwijkt van de groepsnorm loop je het risico om buitengesloten te worden. Buitengesloten zijn verlaagt de drempel tot pesten. Je hoort er immers niet meer bij, je behoort niet langer tot de in-group maar bent verbannen naar de out-group. "

In deze vorige blog, komt bovenstaande naar voren als een van de redenen om gepest te kunnen worden.

Dit heb ik zelf meerdere malen mee gemaakt

Wat maakte mij dan zo afwijkend? Dat is iets wat ik me zo vaak heb afgevraagd.

Ik ben:


  • Een man 
(in een door vrouwen gedomineerd werkveld)


  • Iemand die hoge standaarden van zorg heeft
  • Iemand die perfectionistisch is ingesteld
  • Iemand die probeert te leiden volgens voorbeeld
  • Iemand die voor zijn mening durft aan te geven
  • Iemand die houdt van directe en eerlijke communicatie
Deze bovenstaande elementen zijn aspecten die mij uit de groep kunnen laten vallen, enerzijds het simpele feit als man in een vrouwencultuur, maar ook de hoge standaarden en de directe en eerlijke communicatie.


Cultuurverschillen

Ik ben een Nederlandse verpleegkundige die momenteel in België werkt op de spoedeisende hulp.

In Nederland heb ik ook op de spoedeisende hulp gewerkt en bij de ambulancedienst, hier was (en is) de communicatie vaak direct, hard en soms vrij bot, dit heeft vooral te maken met de vaak stressvolle omstandigheden waarin gewerkt moet worden.

Het moment dat ik in België ben gaan werken, was het voor mij een enorme cultuurverschil.

In België zijn de mensen veel minder direct en veel minder gewend elkaar aan te spreken (laat staan op een directe manier aan te spreken).

Naast de indirecte communicatie, is de hiërarchie tussen artsen en verpleegkundigen en hoofd-verpleegkundigen en verpleegkundigen nog erg groot.

Verpleegkundigen op de spoedeisende hulp en intensieve zorgen zijn hier  minder autonoom en zelfstandig, veel minder geneigd met de arts in een professionele discussie te gaan en werken veel minder op eigen inzichten.

Al deze elementen maakte het voor mij erg moeilijk om hierin aansluiting te kunnen vinden, omdat ik juist een verpleegkundige ben, die veel waarde hecht aan bovenstaande elementen.

Hierdoor viel ik vrij snel uit de groep, niet omdat je je werk niet goed doet, maar eigenlijk omdat je je werk te goed doet (tenminste in mijn eigen standaard en referentie vanuit Nederland).

Een simpel voorbeeld was dat ik bij een nieuwe werkplek was begonnen op de spoedeisende hulp, en na aantal dagen was er een laagcomplexe patiënt die veel last van geïrriteerde ogen had. Mijn idee was om de ogen eerst te spoelen met fysiologisch water.

(wat op geen enkele manier schadelijk kan zijn, bij deze patiënt)

Op dat moment liep ik de kamer uit, en vroeg de spoedarts mij wat ik van plan was, dus ik gaf aan dat ik graag de ogen wou spoelen, gezien het feit dat de patiënt behoorlijk veel pijn had, de arts viel naar mij uit alsof ik aangegeven had dat ik iets heel ernstigs wou gaan doen.

Sinds dat ene moment kon ik niks meer goeds doen bij de spoedarts, zelfs zo dat ik een perifeer infuus bij een patiënt aanlegde, en waarbij ik op de onderarm geen goede ader kon vinden.



Dus uiteindelijk had ik een goed infuus aan kunnen leggen in de elleboogplooi (en natuurlijk weet ik dat dat niet de beste plaats is, en het soms erg onhandig kan zijn en pijnlijk)

Vervolgens kwam de desbetreffende arts de kamer binnen, en vroeg wat ik aan het doen was (...), dus ik geef aan dat ik een infuus aan het aanleggen ben, op dat moment geeft zij (in bijzijn) van de patient aan, dat dat niet in de elleboogplooi moet !

Ik geef aan dat ik geen andere plaats kon vinden, vervolgens gaf zij te kennen dat ik, als ik niet op de onderarm een goede plaats kon vinden, ik haar moest roepen zodat zij het kon doen .....

Terwijl ik op zich een prima prikker ben, maar op dat moment voelde het voor mij als een denigrerende houding naar mij

gezien het feit dat de artsen op de SEH bijna nooit zelf een infuus prikken, gezien het een handeling is waar verpleegkundigen bevoegd in zijn, bekwaam en veel meer ervaring in hebben, en daarbij met de drukte op de SEH zijn het handelingen die, wanneer ook nog gedaan door een arts, veel tijd zou vergen van andere handelingen

Zo een simpel feit, zo een simpel overkomen, zo een simpel eerste oordeel of zelfs vooroordeel

kan je al gelijk een stempel geven, die daarbij ook nog eens een eigen leven gaat leiden in het team, waardoor je uiteindelijk buiten de groep komt te vallen, zoals bij mij ook gebeurde

Wanneer dit gebeurt is het heel moeilijk om uit te geraken, vooral in een cultuur waar bijna niet open wordt gecommuniceerd

uiteindelijk ben ik dan ook vertrokken, omdat je uiteindelijk toch niet tegen een onzichtbare geest (oordeel) kunt vechten

In deze blog kunt u lezen hoe u kunt voorkomen om buiten de groep te geraken, al is het niet altijd mogelijk helaas








Geen opmerkingen

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.